(+9821) 22688818

افتادگی ارگان‌های لگن

این شرایط زمانی رخ می‌دهد که یک یا تعداد بیشتری از ارگان‌های داخل لگن دچار بیرون زدگی یا فتق به سمت داخل یا خارج واژن شوند. ارگان‌های داخل لگنی شامل رحم، واژن، روده‌ها و مثانه هستند. پرولاپس ارگان‌ها زمانی اتفاق می‌افتد که عضلات، لیگامان‌ها و فاشیاها (ساختار حمایت کننده بافت‌ها) ضعیف شوند. عضلات، لیگامان‌ها و فاشیاها باعث نگه داشتن ارگان‌ها در موقعیت صحیح خود می‌‌شوند.



  • سیستوسل: وقتی که بیرون زدگی از دیواره قدامی واژن و مثانه باشد.
  • رکتوسل: وقتی که بیرون زدگی از دیواره خلفی واژن و رکتوم باشد.
  • انتروسل: وقتی که قسمت فوقانی واژن و روده باریک درگیر باشد.
  • پرولاپس رحم: وقتی که رحم به سمت پایین افتادگی داشته باشد.


تخمین زده می‌شود که حدود 50 درصد از زنان در سنین 50 تا 80 سال، درجاتی از پرولاپس را دارند. احتمال انجام عمل جراحی برای درمان پرولاپس‌ ارگان‌های لگن در حدود 11 درصد است و این یعنی از هر 10 خانم یک نفر ممکن است دچار پرولاپس ارگان‌های لگن شود.

افزایش سن و یائسگی، چاقی، فیبروم‌ها و تومورهای بزرگ، سرفه‌های مزمن، بلند کردن اجسام سنگین، سابقه جراحی در لگن و آسیب‌های نخاعی از دلایل پرولاپس ارگان‌های لگن است.

  • مشکلات ادراری از قبیل تکرر ادرار و احساس عدم تخلیه کامل مثانه
  • مشکلات گوارشی از قبیل اختلال در دفع و احساس عدم دفع کامل
  • مشکلات حین رابطه جنسی


پرولاپس ارگان‌های لگن به طور معمول با انجام معاینه ساده لگن به عنوان بخشی از یک معاینه بالینی جامع تشخیص داده می‌شود. سایر روش‌های تشخیص عبارتند از:

  • سونوگرافی لگن
  • MRI از کف لگن
  • سی‌تی‌اسکن شکم و لگن


به طور کلی اجتناب از افزایش فشار داخل شکم می‌تواند از ایجاد پرولاپس جلوگیری کند. بدین منظور می‌توان اصول زیر را انجام داد:

  • حفظ کردن وزن ایده‌آل و یا کم کردن اضافه وزن
  • اجتناب از یبوست‌های طولانی مدت
  • درمان سرفه‌های مزمن به منظور جلوگیری از افزایش فشار داخل لگن
  • اجتناب از بلند کردن وسایل سنگین


درمان غیر جراحی

  • تعدیل فعالیت‌ها: پزشک توصیه‌هایی را در زمینه نحوه انجام فعالیت‌ها به بیمار می‌کند مثل اجتناب از برداشتن وسایل سنگین.
  • استفاده از ابزار کوچکی به نام پساری که در داخل واژن قرار می‌گیرد و از آن برای حمایت ارگان‌های لگن استفاده می‌شود.
  • انجام ورزش‌های کششی ساده که باعث تقویت عضلات کف لگن می‌شوند.
  • درمان استروژنی جایگزین که باعث تقویت و کشش عضلات واژن می‌شود.

درمان جراحی

  • جراحی شکمی: در این روش با استفاده از مش، واژن به طرف ساکروم کشیده می‌شود. این روش فقط برای زنانی استفاده می‌شود که هیسترکتومی انجام داده‌اند.
  • جراحی واژینال: این روش با ایجاد برشی بر روی واژن انجام می‌شود. سپس ارگانی که دچار پرولاپس شده است را از دیواره واژن جدا می‌کنند. بکارگیری این روش باعث کشیده شدن رحم به سمت لیگامان ساکرواسپاینوس می‌شود.
  • جراحی لاپاراسکوپی: پیشرفت‌های اخیر در جراحی لاپاراسکوپی به جراحان کمک کرده است که بسیاری از نقص‌های کف لگن را با استفاده از این تکنیک برطرف کنند. از جمله این جراحی‌ها ترمیم پرولاپس واژن، انتروسل و سیستوسل را می‌توان نام برد.


در این روش، لاپاراسکوپ که یک تیوب باریک است و در انتهای آن دوربینی قرار دارد، از طریق یک برش کوچک در نزدیکی ناف وارد بدن می‌شود. ابزارهای دیگر جراحی نیز از چند برش دیگر وارد بدن می‌شوند. طی عمل، جراح ارگان‌های پرولاپس شده را به عضلات و لیگامان‌ها بخیه می‌‌زند که این امر موجب ایجاد یک ساختار حمایت کننده از ارگان‌ها خواهد شد.

  • دید بهتر از ارگان‌ها
  • تشخیص دقیق‌تر نقص‌های کف لگن
  • کاهش نیاز به جراحی‌های وسیع واژنی
  • عدم انجام هیسترکتومی به منظور درمان پرولاپس رحمی
  • بازگرداندن آناتومی طبیعی لگن


  • درد کمر
  • یبوست به مدت 4-2 هفته بعد از جراحی
  • احتباس موقت ادرار
  • دفع دردناک در روزهای ابتدایی بعد از جراحی
  • عفونت
  • خونریزی


تقریباً 75 درصد از خانم‌هایی که جراحی از طریق واژن انجام می‌دهند و 95-90 درصد از خانم‌هایی که جراحی شکمی انجام می‌دهند، در طولانی مدت شکایاتی مرتبط با پرولاپس نخواهند داشت. پرولاپس ممکن است به دلیل فاکتورهایی همچون یبوست یا ضعف بافت‌های عضلانی مجدداً بازگردد.