(+9821) 22688818

چسبندگی‌های داخل شکمی، چسبندگی‌های رحم، تخمدان و لوله‌های رحمی

چسبندگی چیست؟

چسبندگی‌ها، باندهایی از بافت‌های آسیب دیده هستند که بین دو سطح در داخل بدن ایجاد شده و باعث چسبیدن آن‌ها به یکدیگر می‌شود. همان طور که بدن حرکت می‌کند، به طور طبیعی بافت‌ها و ارگان‌های داخل بدن نیز جابجا می‌شوند. علت این امر لغزنده بودن سطوح آن‌ها است اما با ایجاد چسبندگی‌ها امکان این حرکات وجود نخواهد داشت.



ارگان‌های ژنیتال مانند رحم، تخمدان‌ها و لوله‌های فالوپ در کنار هم در لگن قرار دارند که در حالت طبیعی، به مثانه و دستگاه گوارش متصل نیستند. تمامی این ارگان‌ها به جز تخمدان‌ها توسط صفاق پوشیده شده‌اند. در چسبندگی لگنی، باند‌هایی از بافت‌های آسیب دیده بین ارگان‌ها ایجاد می‌شود که این امر باعث چسبیدن آن‌ها به یکدیگر و در نتیجه از بین رفتن آناتومی طبیعی لگن می‌شود. چسبندگی‌ها از نظر وسعت درگیری بافت‌ها و همچنین شدت آن متفاوت هستند. بعضی از باندها مناطق کمی را درگیر می‌کنند در حالی که برخی دیگر، چسبندگی‌های ضخیم و با وسعت زیاد را در تمام ارگان‌های لگن به وجود می‌آورند.

چسبندگی‌هایی که تخمدان‌ها و لوله‌های فالوپ را درگیر می‌کند، مانع از انتقال تخمک می‌شود که این امر منجر به ایجاد مشکل در باروری زنان خواهد شد. گاهی اوقات چسبندگی‌ها بین تخمدان و لوله‌های فالوپ ایجاد می‌شود. در این شرایط، زمانی که تخمک آزاد می‌شود نمی‌تواند وارد لوله فالوپ شود. بعضی از چسبندگی‌ها باعث جدا شدن تخمدان‌ها از لوله‌های فالوپ می‌شوند به طوری که فیمبریا در رساندن تخمک برای تخمگذاری ناتوان می‌گردد.

احتمال ایجاد چسبندگی در بیمارانی که قبلاً جراحی انجام داده‌اند، به عوامل متعددی از قبیل نوع و وسعت عمل جراحی، تکنیک جراحی، سابقه وجود عفونت در بدن و سابقه جراحی‌های گذشته بستگی دارد.

چسبندگی‌هایی که بعد از جراحی ایجاد می‌شوند، 100% قابل پیشگیری نیستند اما می‌توان احتمال بروز آن‌ها را کاهش داد. این امر با پیشرفت‌های صورت گرفته در جراحی لاپاراسکوپی، انجام جراحی‌های با حداقل تهاجم به منظور کاهش میزان تروما، کنترل خونریزی (هموستاز) و شستشوی مناسب با مایعات خاص به منظور جلوگیری از خشک شدن بافت‌ها، امکان‌پذیر است.

  • جراحی تخمدان: تخمدان از جمله نواحی شایع برای انجام جراحی است. به دنبال جراحی کیست تخمدان معمولاً چسبندگی به وجود می‌آید.
  • جراحی: پروسه‌های التیام بعد از انجام هر نوع عمل جراحی در لگن از عوامل اصلی در ایجاد چسبندگی‌ها هستند.
  • ایسکمی: هنگام انجام جراحی ممکن است جریان خون در نتیجه برش بافت‌ها، ایجاد لخته خون و وجود گره‌های بخیه قطع شود. این امر باعث بروز ایسکمی‌ یا قطع خونرسانی به بافت‌ها می‌شود که نتیجه آن چسبندگی بافت‌ها خواهد بود.
  • اجسام خارجی: اجسام خارجی شامل نخ‌های بخیه، پُرز اسفنج‌ها و طلق دستکش‌های جراحی هستند. اجسام خارجی باعث ایجاد التهاب و حساسیت در بدن می‌شوند که این امر می‌تواند باعث بروز چسبندگی شود.
  • التهاب: بیماری‌های التهابی لگن، التهاب دستگاه گوارش (مثل بیماری کرون یا کولیت اولسراتیو) و آپاندیسیت
  • اندومتریوز
  • عفونت: هر نوع عفونتی که درمان آن به تأخیر افتاده باشد یا به خوبی درمان نشده باشد می‌تواند چسبندگی ایجاد کند.


  • درد
  • یبوست
  • عدم توانایی در دفع گاز
  • نفخ و برآمدگی شکم
  • حالت تهوع و استفراغ


  • هیستروسالپینگوگرافی می‌تواند در تشخیص چسبندگی‌های داخل رحم و لوله‌های فالوپ کمک کننده باشد.
  • تصویربرداری اشعه ایکس از شکم، باریم کنتراست و سی‌تی‌اسکن می‌توانند چسبندگی‌های منجر به انسداد روده را تشخیص دهند.
  • هیستروسکوپی که به وسیله آن می‌توان داخل رحم را مشاهده کرد.
  • لاپاراسکوپی که از آن برای بررسی داخل شکم و لگن استفاده می‌شود.


جراحی

دو روش جراحی برای از بین بردن چسبندگی‌های لگن و شکم استفاده می‌شود.

لاپاراسکوپی: در این روش، جراح از ابزاری به نام لاپاراسکوپ استفاده می‌کند. لاپاراسکوپ یک تیوب است که در انتهای آن دوربین قرار دارد و از طریق برش کوچکی بر روی شکم، وارد بدن می‌شود. جراح با استفاده از لاپاراسکوپ چسبندگی‌ها را مشاهده می‌کند. سپس چسبندگی‌ها را برش داده و آن‌ها را آزاد می‌کند.

لاپاراتومی: در این روش، جراح برش بزرگی بر روی شکم ایجاد می‌کند که به وی این امکان را می‌دهد تا چسبندگی‌ها را مشاهده کرده و آن‌ها را درمان کند. تکنیک‌های مختلفی برای انجام لاپاراتومی وجود دارد که بسته به شرایط استفاده می‌شوند.


  • بیماران در همان روز عمل از بیمارستان مرخص می‌شوند
  • نیازی به ایجاد برش بزرگ بر روی شکم ندارد
  • عوارض کمتری دارد
  • بیمار می‌تواند فعالیت‌های خود را یک هفته بعد از عمل آغاز کند